Pilot ve Pilotluk Makalesi

Genel anlamda pilot hava vasıtasını kullanan kişiye denmektedir. Bu mesleğin asıl adı ise Pilotluktur.
İnsanoğlunun en büyük emellerinden olan uçma isteği ilk olarak 19. y.y.’ın sonlarında gerçekleştirilebilmiştir. Günümüzde gelişen havacılık ülke savunmasında yerini almıştır. Genel anlamda pilotluk çalışma amaçlarına göre;
1- Askeri amaçlı pilotluk
2- Ticari amaçlı pilotluk
3- Amatör (zevk) amaçlı pilotluk
4- Sportif amaçlı pilotluk
Diye 4’e ayrılır. Pilotların kullandıkları vasıtalar itibariyle de ayırmak mümkündür aşağıdaki gibi;
1- Sabit kanatlı araç pilotu
2- Döner kanatlı araç pilotu
3- Jet tipi araç pilotu
4- Feza pilotu (astronot, kozmonot).
Bu şekilde gruplandırılır. İşte bu amaçlar doğrultusunda her ülke pilota her alanda ihtiyaç duymuştur. Ülkemiz bu ihtiyacını şu yollarla gidermiştir.
1- Hava Kuvvetleri Uçuş Okulları
2- Kara Kuvvetleri Uçuş Okulları
3- Türk Kuşu (Türk Hava Kurumu)
PİLOTLUK:
Yukarıda belirtildiği gibi pilotluk, uçağı kullanma sanatına verilen addır. Aşağıda pervaneli 1980 model bir keşif uçağını tanıyacağız.
ANA KUMANDALAR:
Pedallar: Uçağın yerde ve havada hareketini teker ve kanatlar yardımıyla yapan araçlar.
Lövye: Lövyenin asıl amacı iniş ve kalkışlarda (irtifa değişikliklerinde) uçağın burnunun kontrolünü sağlamaktır.
Gaz Kolu: Otomobillerde ki gaz pedalının uçaklara uyarlanmış şeklidir. Sol kolumuzla göz hizasında bulunan bu kolu ileri geri kontrol ederiz.
Fletner Ayarı: Lövye ile ayarlanan uçak meylini sabit tutmaya yarayan alettir.
UÇAĞIN KALDIRILMASI:
Uçak taxi-route (taksi yolu) denilen uçuşa başlama pistinin başına getirilir. Bu nokta uçağa “Hayati Kontrol” tabir edilen ve uçağın takozlar yardımıyla sabitlemesiyle hız denemsi yapılmasına verilen addır. Bu işlem 5-10 dakika yapılır. Bu kontrolden sonra tam gaz pistte hızlanılır. Bu işlem için gaz kolu tam olarak çekilir. Pedallar eşit derecede basılır. Sonuçta yeteri hıza ulaşan uçak hafif havalanmalarla uçmaya hazır olduğunu gösterir. Bunun üzerine pilot lövyeyi sınıra kadar çeker ve uçak burnunun dikilmesiyle havalanır. 100 ile 150 metre civarında lövye düzeltilir düz uçuşa geçilir. Bunu takriben esas yükseklik olan 4000 5000 fite yükselir. Artık kontrol pilotta görev için her şey hazırdır. Uçağın kontrolünü sağlayan pedallar ve lövye yardımıyla gidilmek istenen hedefe varılır.
İNİŞ:
Bir uçağın inişe geçebilmesi için öncelikle “Meydan Turu” denilen 1200 feet’de uçması gerekir. Bu yükseklikte kule ile irtibat sağlanır. Rüzgar kesinlikle uçağın önünden gelmelidir. Bunlar dikkate alındıktan sonra lövye yardımıyla hizalanan piste lövyeyi öne iterek inişe geçilir. Motordaki hız yavaş yavaş kesilir. Uçağın burnu yatırılır bu işlemler piste yükseklik olarak 5 – 6 metre kalana kadar sürdürülür. Motoru yavaşlayan uçağın irtifa kaybedeceği için bundan sonra uçak düz uçuşa geçilir. İnişe 1 metre kalana kadar irtifa kaybı sürer. 1 metredeki uçağı hız kaybı sebebiyle düşme noktasına gelmesine pilot lugatında “pertevites” denir. Bundan sonra tek hamlede lövye sınıra kadar çekilir ve uçağın üç teker üstüne oturması sağlanır. Böylelikle uçak pedallar yardımıyla pisteki yerine (garaja) yerleşir.